திரையில் ₹1,25,000/- நின்றது.
வேறொன்றுமில்லை. ஒரு கோடுகூட இல்லை. அந்த எண் மட்டும் — வெள்ளையில், திரையின் ஓரத்தில், அவனையே பார்ப்பதுபோல.
சுகுமாறன் திரையை மூடவில்லை.
* * *ERP implementation என்று தொடங்கி மூன்று வருடத்தில் மூழ்கியது. இப்போது நினைக்கும்போது — எப்படி நடந்தது என்று சரியாகத் தெரியவில்லை.
ஒரு பெரிய அலை வருவதை பார்க்கிறான், ஓடுகிறான், ஆனால் அது தொட்டதே தெரியாமல் ஏற்கனவே கீழே இருக்கிறான்.
கடைசியில் ஒரு மாலை. அலுவலகத்தில் தனியாக. Tube light மட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தது. வெளியே சாலை சத்தம். உள்ளே — ஒரு காலி நாற்காலி, ஒரு காலி மேசை, ஒரு காலி மனிதன். அந்த மூன்றும் ஒன்றையொன்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.
அந்த மாலையை அவன் மறக்கவில்லை.
இப்போது ஒரு நண்பரின் நிறுவனத்தில் consultant. சம்பளம் வருகிறது, கடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அடைகிறது. நிறுத்தினால் இதோ மீண்டும் சரிந்துவிடும் என்ற பயத்தில் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.
இந்த நேரத்தில் — இரண்டாம் வருடக் கட்டணம்.
* * *இனியன் கேட்கவில்லை.
ஒரு முறை கேட்டான் — "அப்பா, கட்டணம் எப்போ?" என்று. "பார்க்கிறேன்" என்றான் சுகுமாறன். அதற்குப் பிறகு திரும்பக் கேட்கவில்லை.
அந்த மௌனம் — அதுதான் வலிக்கிறது.
ஒரு பையன் தன் தந்தையின் "பார்க்கிறேன்"னுக்கு பின்னே இருப்பதை புரிந்துகொண்டு கேட்காமல் நிற்கிறான்.
முதல் வருடம் கட்டணம் கட்ட இயலாத நேரத்தில் இரண்டு நாட்கள் புத்தகங்களுடன் படுத்தே கிடந்தான் சுகுமாறன். உடல் சோர்வில்லை — எழுந்திரிக்க இயலவில்லை. அந்த இடைவெளியில்தான் ஜெய அரங்கன் நினைவுக்கு வந்தார்.
Viscom — இனியனின் துறை.
மொழிபெயர்ப்பும் தமிழ் இலக்கியமும் தத்துவமும் சொல்லித்தருகிறார் ஜெய அரங்கன். மொழிக்கும் மௌனத்துக்கும் இடையே வாழும் மனிதன் என்று யாரோ ஒருமுறை அவரை வர்ணித்திருந்தார் — அது சரியாகவே இருந்தது. சுகுமாறனுக்கு அவர் ஆசிரியர் மட்டுமல்ல. தன் மகனை அறிந்தவர், தன் குடும்பத்தின் நிலை புரிந்தவர்.
அதனால்தான் கேட்கமுடிந்தது.
கட்டணம் கட்டினார். கேள்வி கேட்கவில்லை. "இனியன் படிக்கட்டும்" என்று மட்டும் சொன்னார்.
அந்த வார்த்தை இன்னும் ஒரு கூர்மையான கனிவாக இருக்கிறது.
* * *இப்போது மீண்டும். ₹1,25,000/-.
சுகுமாறன் சாளரத்தில் வெளியே பார்த்தான். தெருவில் ஒரு பையன் cycle ஓட்டிப்போனான். மொட்டைமாடியில் யாரோ துணி உலர்த்தினார்கள். காலை — வழக்கம்போல. உலகம் இப்படி சாதாரணமாக நகரும்போது உள்ளே இருக்கும் நெரிசல் யாருக்கும் தெரிவதில்லை.
போனை எடுத்தான். ஜெய அரங்கனின் chat திறந்தான்.
"சார், ஒரு உதவி தேவை."
நின்றான்.
கடந்த முறையும் இந்த வார்த்தைகளில்தான் தொடங்கினான். ஒரே கிணற்றில் இரண்டாவது முறை இறங்குவதுபோல. கயிறு அதே கயிறு, கை அதே கை — ஆனால் கைக்கு தெரியும், கிணறு தெரியும்.
Delete.
"இனியன் second year..."
அதுவும் நில்லாமல் போனது.
தன் மகனின் படிப்பை தன் இயலாமையின் அடையாளமாக எடுத்துவர வேண்டியிருப்பது — அந்த ஒரு விஷயம் மட்டும் விரல்கள் நகர்வதை நிறுத்தியது.
Delete.
போனை கீழே வைத்தான். தண்ணீர் குடித்தான். மீண்டும் வந்து உட்கார்ந்தான்.
Chat திறந்தே இருந்தது. Cursor இமை கொட்டிக்கொண்டிருந்தது — ஒரு சின்ன இதயம்போல.
* * *இரவில் இனியன் அறையின் வாசலில் நின்றான் சுகுமாறன். பையன் design software-இல் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். திரையில் வண்ணங்களும் கோடுகளும்.
"ஏப்பா?"
"ஒன்னுமில்ல."
இனியன் திரையை மூடினான். "ஜெய அரங்கன் சார்கிட்ட ஒரு வார்த்தை பேசுங்க."
சுகுமாறன் பதில் சொல்லவில்லை.
இனியன் அவனையே பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் ஒன்றுமில்லை — எல்லாமே இருந்தது.
* * *படுக்கை அறையில் இருட்டு.
உமா பக்கத்தில் இருந்தாள். தூங்குகிறாளா என்று தெரியவில்லை. ஒரு கட்டத்தில் அவள் கை தன் கையை தொட்டது. அவ்வளவுதான். பேசவில்லை, நகரவில்லை.
அவன் கண்கள் நிரம்பின.
மனதில் பெயர்கள் வந்தன — பழைய நண்பர்கள், உறவினர்கள், ஒருகாலத்தில் அருகில் இருந்தவர்கள். சில பெயர்கள் வந்தவுடனே போயின. ஒரு பெயர் மட்டும் போகவில்லை.
காலையில் எழுவான். போனை எடுப்பான். Chat திறப்பான்.
ஒருவேளை அனுப்புவான். ஒருவேளை மாட்டான்.
ஆனால் அந்த cursor இன்னும் காத்திருக்கும் —
அவன் என்ன சொல்லப்போகிறான் என்று முடிவெடுக்கும் வரை.
— தொடரும்
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக